Gaspard Augé (27) en Xavier de Rosnay (24) vormen de Franse band Justice. Sinds hun naamloze debuutalbum in 2007 worden ze gekatapulteerd tot rocksterren en zijn ze in rap tempo de wereld aan het veroveren met hun overweldigende sound en kenmerkende optredens met een enorm verlicht kruis.
After his summer smash hit "Napolitanzer" together with Fokko Versloot it was time for Beatfreax to ask him to do a mix for our podcast. And here it is! An awesome mix with tracks by e.g. Nils Number, Dimitri Andreas, Lopazz and of course the man himself.
Weer een beetje bijgekomen van alle hossel rondom de feestdagen? Mooi, maak je borst(en) dan maar nat! Voidd komt namelijk op zaterdag 10 januari al met een voornemen waar je nieuwe agenda niet snel genoeg kennis mee kan maken.
Op vrijdag 9 januari 2009 geeft Franse Techno godfather Laurent Garnier één van de laatste dj-sets uit zijn carrière weg. Het feestje gaat door in de befaamde Antwerpse club Café d'Anvers, die dit jaar trouwens al 20 jaar bestaat.
De zaterdag van STRP begon met een rondgang langs en door de vele kunstwerken die er te bekijken waren. Verbaasd luisteren naar bloemen die in je oor kreunen, omver gefietst worden door een levensecht elektronisch aapje op een fietsje, een ijzeren hand van anderhalve meter hoog die beweegt, zelf muziek maken door blokjes te plaatsen op een scherm, drie dansende vrouwen met pakjes met sensoren aan die vreemde geluidjes laten horen. Kunst doen is zoveel leuker dan kunst kijken.
Tegen de avond valt er nog genoeg te doen, maar er is ook weer tijd voor muziek. Het heeft iets ironisch dat de heren van 5MM pas veel later kunnen beginnen op een elektronische festival, vanwege technische problemen met de apparatuur. Er volgt een dromerige zweefset, waar je net voor in de stemming moet zijn. In de andere zaal is T. Raumschmiere bezig. Bij de meeste mensen bekend staat hij om zijn disco-punk, hier is hij bezig aan een ambient-set. Weinig dansbaars aan, maar ach, dat hoeft eigenlijk ook nog niet aan het begin en het is wel een fijne binnenkomer. Lady Aida volgt en probeert om de boel wakker te schudden. Het is wel erg abrupt en haar set valt een beetje rauw op je dak. Na haar het optreden wiens naam het meeste door de wandelgangen gonsde: Trentemoller live. Het overdondert, spreekt aan, het werkt en de bijzondere, prominent aanwezige visuals versterken alles. Le grand finale, met een White Stripe—nummer er vakkundig in verwerkt, knalt de hal in. Even een stapje terug als 2000 and One begint. Om hem heen wordt er vanalles op- en afgebouwd. Mede daardoor (en staat het geluid nu zachter?) kost het wat tijd om goed over te komen.. Na wat dwalen door de hallen, klinkt Daniel Bell boeiend genoeg om daar te blijven hangen. Na Daniel Bell wordt het donker, er lijkt een piano gestemd te worden..De spanning stijgt, de nieuwsgierigheid wordt aangewakkerd en eindelijk gaan de doeken open en staat Aufgang op het podium. Twee zwarte pianovleugels en een drumstel met laptop ernaast. Afwisselend verlegen lijkend onder de respons, maar steeds intens spelend doen ze hun ding. De combinatie van piano, drums en afwisselende beats uit de laptop werkt en past goed op dit festival. Nog onder de indruk van dat optreden, is het een vreemde overgang naar de andere zaal. Heel veel lasers vanaf het podium en het geluid klinkt alsof alle buurjongetjes uit je straat met plastic mitrailleurtjes oorlogje aan het spelen zijn. Het blijkt een lasershow te zijn, die wordt afgekondigd op de meeste flauwe manier die de MC kan bedenken.
De MC van dit podium deze avond slaat de plank overigens de hele tijd mis. Hij heeft niet door dat de mensen zijn halve raadsels en rijmpjes heus wel snappen, maar gewoonweg geen zin hebben om “Trentemoller” of “2000 and one” te schreeuwen.
Helaas had mijn lichaam ook geen zin meer, niezend en proestend kon ik niet anders dan voortijdig het feest verlaten. Zoals altijd en overal waren de meningen verdeeld, maar gezien de verhalen achteraf heb ik het meest gemist aan een overdonderende, vette show van 303 allstars, waar 6 mannen op een rij in een geel t-shirt er een dik feest van maakten. En de set van Speedy J, waar velen die hem gewoonlijk te hard vinden, deze keer positief verrast waren door de melodie in zijn goede set.
De combinatie kunst en installaties en muziek is origineel en boeiend. Het blijft beetje raar dat er verschillende soorten bezoek zijn en de kunstliefhebber zich soms misplaatst lijkt te voelen op een dansvloer en de dansliefhebber verdwaasd staat te kijken voor een kunstinstallatie. Voor de mensen die echter een beetje open staan en de dingen graag op zich af laten komen, waren het weer een paar bijzonder geslaagde STRP-dagen!
