"The beginning of a quiet musical revolution", zo omschreef de engelse Daily Telegraph de samenwerking tussen London Sinfonietta en het vooruitstrevende Warp label. Ook in Nederland mochten we eindelijk genieten van dit spektakel, als onderdeel van het Holland Festival.

"The beginning of a quiet musical revolution", zo omschreef de engelse Daily Telegraph de samenwerking tussen London Sinfonietta en het vooruitstrevende Warp label. Ook in Nederland mochten we eindelijk genieten van dit spektakel, als onderdeel van het Holland Festival. Het concert had naar zeggen van de organisatie wel 3 keer uit kunnen verkopen, wat ook niet zo raar is als je zo’n sterk en vooruitstrevend label samen laat werken met zulke goeie musici, in zo’n prachtige omgeving als het Muziekgebouw aan het IJ.

Wat gelijk opviel, na de architectuur van het gebouw zelf, was het gemêleerde publiek. De ene helft kom je wekelijks tegen in de clubs en op feesten, de andere helft was waarschijnlijk abonnementshouder met een drang om zijn horizon te verbreden.

In een uitverkochte concertzaal ging het van start met Steve Reich’s “Pendulum Music” begeleid door hypnotiserende beelden die de toon gelijk zette. Ook de interpretatie op Aphex Twin’s “Jynweythek & By a Scullas lyf adhagrow” was een prachtig stuk uitgevoerd met klarinet, saxofoon, radioruis en kilo’s effectenapparatuur. Vooral de vervormde klarinet zorgde voor menig kippenvelmoment, zeker in combinatie met de mooie beelden (uitleg is onmogelijk, deze visuals moeten ervaren worden, zeker in combinatie met de muziek).

Hierna voor velen het hoogtepunt van de avond; de heren van Plaid in combinatie met een aantal live musici. Ondanks de korte technische storing wisten ze diepe indruk te maken door de ongelofelijk opbouw in hun muziek, fantastische uitgewerkte percussie, in combinatie met de geweldige visuals. Zelden heb ik zo gehypnotiseerd naar het beeld zitten staren, geweldig!

Na Karlheinz Stockhausen’s “Spiral” kwam het niet aan mij besteedde remake van Georges Antheil’s “Ballet Mechanique” (film verzorgd door Fernand Léger en Man Ray). Dit zou “het monumentaal hoogtepunt van de avond moeten zijn” volgens de organisatie, voor de ander is het één brei van chaos.

In de pauze ging de “Rubber Johnny” in premiere; een clip van Chris Cunningham met muziek van Aphex Twin. De samenwerking tussen de psychotische beelden van Cunningham in combinatie met de astma-ritmes van James zorgt echt voor een ongelofelijk eindresultaat. Diepe indruk, geweldig!

Na de pauze was het vooral Jamie Lidell die zorgde voor het opzwepende werk, altijd heerlijk om die man met zoveel plezier bezig te zien. Ook de nagenoeg 15 minuten durende uitvoering van Steve Reich’s “Six Marimbas” was er één om nooit te vergeten, bij elke klankverandering zakte het publiek dieper in trance, gestuurd door beelden van een ondergaande zon. Eén van mijn persoonlijke favorieten was ook de clip van Chris Clark. De visuals van een hoofd waarbij elke gelaatsuitdrukking precies weergaf hoe je lichaam en geest zulke muziek ervaart was machtig om te zien.

Het was een lange zit, maar unieke ervaring om nooit te vergeten. Een geweldige combinatie van klassieke musici, de altijd vooruitstrevende Warp artiesten, schitterende visuals en een prachtige omgeving.

More info: www.londonsinfonietta.org.uk www.warprecords.com